ما همه دوست داریم سربازت باشیم. تو مرا انتخاب کردی که اینجام. جای من این جا نبود. میان پروانه ها نبود. تو خونه ی عشق و صفا نبود. اگر انتخاب نمی شدم باید تو مرداب زندگی می کردم. غذام گِل بود و بوی تعفنم همه را ازم دور می کرد. اما تو منو چیدی حالا کنار پروانه هام. سر سفره ی محبت و وفام. مولای من کمک کن پیله ببندم تا پروانه شوم. و با پروانه های دیگر قصه ی جدید بسازیم. نیمه ی شعبان امسال قصه ی تموم شدن انتظار، قصه ی فرج، قصه ی اومدن یک گل بی خار.

خدایا از تو می خواهم مرا سربازش کنی…